Relaties die steeds stuk lopen? Onderzoek jezelf!

Gepubliceerd op 10 maart 2020 om 12:04

32 jaar oud en relaties wilden steeds maar niet lukken. Waarom, dat wilde Tim onderzoeken in een e-mail-traject.

Vrienden gingen samenwonen, sommigen kregen zelfs al kinderen. Zíjn relaties liepen steeds stuk. De langste had een jaar geduurd. Drie weken geleden was hij een leuk meisje tegengekomen en hij wilde niet dat zij de volgende in de reeks zou worden.

Hij schreef: ‘Ik voel wel dat er iets is met mij en relaties, maar ik weet niet wat. Een week erover schrijven biedt me misschien eens inzicht in mezelf’.

Tim’s leven was vol. Met werk, sporten en vrienden. Zo vol, dat hij soms wel eens het gevoel had dat hij iets miste, maar wat, wist hij eigenlijk niet.

Zijn ex-vriendinnen verweten hem dat hij niet genoeg tijd voor ze had. ‘En ik zou me niet overgeven’, schreef hij. Het verwijt ‘egoïst’ had hij een paar keer gehoord en dat maakte hem boos. Dat werden meestal ruzies waarbij hij uiteindelijk wegliep of het ook maar meteen uitmaakte.  Hij begreep niet wat ze bedoelden, een mens is toch vrij om te gaan en staan waar hij wil?

Toen ik hem vroeg wat ‘zich overgeven’ voor hem betekende zei hij dat dat voor hem synoniem stond aan zijn vrijheid opgeven. En wat hij zeker wist níet te willen, was zijn vrijheid opgeven. ‘Ik zie mannen om me heen die alles doen wat hun vrouw zegt, dat gaat mij niet overkomen’.

 

Maar wat hij tevens om zich heen zag was een gevoel van verbondenheid tussen die stellen. Dat gaf hem een raar gevoel. ‘Alsof ik niet kan wat zij wel kunnen’. Toen ik hem vroeg hier wat meer over uit te weiden  zei hij dat het voelde als een soort eenzaamheid. Net zoiets als de eenzaamheid die hij gevoeld had toen zijn vader plots overleed toen hij 10 jaar was.

Het ontdekken dat er eigenlijk eenzaamheid schuilde achter zijn idee ‘zij kunnen iets wat ik niet kan’, stemde hem verdrietig. Maar door dit verdriet nu te voelen gaf het gek genoeg ook lucht. En er was een verklaring voor dat unheimliche gevoel. Het maakte hem tevens nieuwsgierig; hij was iets op het spoor.

 

Tim schreef dat zijn moeder zich destijds geen raad wist met haar verdriet om het verlies van haar man.  Goed bedoeld had ze zich op Tim gestort. Het zou haar niet nóg een keer gebeuren iemand te verliezen. Tim realiseerde zich dat ze daarmee onbedoeld weinig ruimte overgelaten had voor zijn verdriet.

Op de vraag wat dit besef met hem deed schreef hij dat opeens tot hem doordrong dat eigenlijk in één klap zijn wereld instortte toen zijn vader overleed.

‘Het besef dat ik het verlies van mijn vader nooit heb kunnen voelen, dringt nu tot me door. En nu voel ik het wel.

Ik heb hem vreselijk gemist en soms fantaseerde ik ook over hem. Het is goed dat nu weer even te doorvoelen.’

 

Het op jonge leeftijd een ouder moeten verliezen en daar niet echt over hebben kunnen rouwen bracht mij tot de volgende vraag: Wat verklaart het zoal voor jou met betrekking tot je situatie nu en wat je er in de toekomst mee zou willen en kunnen doen? Tim’s antwoord: ‘Dat ik altijd bang ben geweest voor een herhaling van het gemis. Ik voel nu dat ik het weggestopt had. Het verandert iets in mijn houding, innerlijk.’

Hij was al een beetje met zijn vriendin gaan praten en had gevraagd of ze hem meer bewust wilde maken van hoe hij zich gedroeg. ‘Er zijn gewoon blinde vlekken en ze was erg blij. Ze wil me graag helpen en we moeten daar een juiste vorm voor vinden’.

 

Al schrijvende kwam hij erachter dat zijn boosheid over de opmerkingen van zijn ex-vriendinnen meer onmacht was. ‘Omdat ik het ook niet wist, omdat ik er niet bij kon’. Maar het hele proces van schrijven had zijn ogen geopend.

De angst voor het opnieuw verliezen van een dierbare gaf het inzicht dat hij in het harde werken en sporten gevlucht was.  ‘Tjonge, wat ben ik druk bezig geweest om niet te hoeven voelen…’

 

Hij realiseerde zich dat hij eigenlijk alles nog moest leren als het gaat om verbondenheid en relaties. En dat de enige manier om dat te leren is, door zich kwetsbaar op te stellen. Gelukkig stond zijn vriendin hiervoor open.

Hij zag tevens in dat het zou helpen meer tijd samen door te brengen om elkaar beter te leren kennen. En dan zou hij haar ook durven verzoeken om meer naar zijn gevoelens te vragen.  Spannend vond hij het wel. ‘Niet meer weglopen van de ander en eens kijken wat er dan gebeurt. En ook dit maar gewoon proberen te voelen dan.’

Ook praktisch gezien zou het handig zijn iets te veranderen.  Ik vroeg hem hoe hij het dichtgetimmerde aspect van zijn leven wat meer open zou kunnen breken. Zijn antwoord: ‘Mijn werk meer spreiden. En 5x in de week sporten is misschien wel wat overdreven. Ik krijg meteen meer lucht!’

Tim eindigde dit traject met de opmerking: ‘Eigenlijk denk ik dat ik mezelf een groot geluk ontzeg door me zo emotioneel afstandelijk op te stellen. Ik voel nu ook meer, dat komt door het schrijven erover.’

 

 


«   »