Depressieve gevoelens, wat doe je eraan?

Gepubliceerd op 14 april 2020 om 16:25

Nadine schreef mij dat ze al haar hele leven last had van terugkerende  dips. Op die momenten was het leven donker en zwart.

Toen ze nog alleen was sloot ze zich dagen op in haar slaapkamer. Doodmoe van het piekeren wilde ze alleen maar slapen.

Nu ze kinderen had ging dat niet meer, maar het ‘down-gevoel’ was er wel. Met moeite wist ze zich na een aantal dagen weer te herpakken en dan ging het weer.

Ze schreef dat ze ten tijde van de dips boos en opstandig was en bij wijze van spreken in het rond stampte. Voor haar omgeving was dit niet leuk natuurlijk en zelf voelde ze zich hierover slecht en zwak. Ze had geen idee waar de dips vandaan kwamen en wilde dit onderzoeken in een schrijftraject.

 

 

Gaandeweg het traject schreef Nadine over haar vader die ineens heel erg boos kon worden, zich daarna afsloot en dagenlang niets meer zei. Hij liet zich dan niet zien en niet horen.

‘Nu ik het zo opschrijf, doe ik vaak precies hetzelfde….’

Ik vroeg wat er door haar heen ging bij die eyeopener. Ze vond het vreselijk, ‘ik wil daar niet zijn..’

We gingen op zoek naar waarom ze daar dan toch steeds wel belandde. De aanleiding bleek steeds weer het – al dan niet vermeende – oordeel van anderen te zijn. Ze voelde zich dan, net zoals vroeger zo vaak was voorgekomen, niet begrepen. Niet gehoord en niet gezien.

Haar ouders waren bange mensen, altijd op hun hoede. Confrontaties gingen ze steevast uit de weg.

Het was enorm confronterend voor haar om te zien dat zij op sommige momenten precies hetzelfde deed. ‘IK ben mezelf aan het onderdrukken.. Ik stoot mensen af en hoef er dan ook niks mee. Zo kan ik lekker in mijn eigen bubbel blijven zitten.’

Nadine realiseerde zich dat als ze zo boos werd er onverwerkte zaken van vroeger naar boven kwamen. ‘hoe mijn ouders altijd hebben gereageerd en altijd zullen blijven reageren.’

Het is heel begrijpelijk dat ze ging koken van binnen door de frustratie van de pijn en het verdriet dat ze voelt bij dat onbegrip. Ik vroeg haar hoe ze zou kunnen ontladen op zo’n moment.

Dat schreeuwen en stampvoeten niet hielp, had ze ondervonden. Verrassend genoeg bedacht ze dat het haar zou helpen om te gaan zingen als ze boosheid op voelde komen borrelen. Ze hield erg van zingen en dit was een uitlaatklep voor haar. Bij alleen al de gedachte dat ze een uptempo liedje daarvoor uit ging kiezen moest ze glimlachen.

Een pijnlijk inzicht was voor Nadine dat ze zag dat als haar dochtertje boos of heel verdrietig was, zij  naar een hoekje rende met haar handjes voor haar ogen. Zo wilde zij zich net als mama van iedereen afsluiten…

Nadine nam zich voor met haar kinderen te gaan praten over haar eigen en hun reactie als dingen niet liepen zoals ze wilden.

Ook voor het contact met haar ouders vond ze een oplossing. Het was goed om wat afstand te nemen en voor de keren dat ze ging had ze bedacht daar lopend of fietsend heen te gaan, een liedje in haar hoofd te nemen en op de terugweg buiten de eventuele frustraties van zich af te laten glijden. Zodat ze ze niet mee terug naar binnen nam.

Na een week schrijven voelde het voor Nadine als dat ze verlost was van een last.

Vier maanden later sprak ik haar. De dips had ze niet meer gehad. Door ze te onderzoeken, onder ogen te komen en een oplossing te bedenken hoe ermee om te gaan, waren ze verdwenen.

 

 


«   »