Wil je de wirwar? Of wil je de groene lijntjes?

Gepubliceerd op 1 mei 2020 om 20:47

Ken je dat, dat je hoofd een chaos is door over elkaar buitelende gedachten? De een strijdt nog harder om aandacht dan de ander. ‘Dat gaat vast niet lukken’, ‘ik vind het doodeng om die stap te zetten’, ‘ik irriteer me dood aan die persoon’, ‘ik heb geen idee hoe het verder moet’.

Ze houden je ook nog eens uit je slaap, doodmoe word je ervan.

En soms wandelt daar heel irritant, ook nog een schuldgevoel doorheen. Of komt dat verdriet van toen ineens naar boven.

Het voelt als een grote kluwen in je hoofd, die nodig toe is aan ontwarring. Al die gedachten nemen je energie weg, geven je een kort lontje, zorgen ervoor dat je je werk niet gedaan krijgt en je geen tijd voor je vrienden hebt.

Een goede remedie is: pak een pen en ga schrijven. Of neem je laptop en typ. Schrijf al die buitelende gedachten maar eens op. Want wat gebeurt er dan?

Je merkt dat de knoopjes in de bol steeds losser gaan zitten. Tot.. er ineens een knoopje minder is! Het eerste groene draadje is in zicht.

Je schrijft nog meer gedachten op en zucht diep: dit lucht op! Omdat je je al wat beter voelt, schrijf je verder. Je wilt méér van deze opluchting. En nóg een knoopje raakt los!

Dan zucht je nog eens diep. En mét die zucht vullen je longen zich met zuurstof. Een zucht geeft lucht, het klopt echt.

Je leest eens terug wat je geschreven hebt. Dan valt je iets op. De meeste gedachten zijn negatief. Maar kloppen die wel? Zijn de feiten precies zoals je ze opgeschreven hebt?

Nu voel je je wat lichter, want je hebt van je afgeschreven. En je hebt gezucht. Dus lees je nog eens.

Nee, de feiten zijn niet zoals je ze opgeschreven hebt. De feiten zijn anders en jij hebt er je eigen verhaal van gemaakt. Dus klopt het niet wat je opgeschreven hebt. Dus schrijf je nog eens.

Want je verbaast je erover dat je gedachten je voor de gek gehouden hebben.

Op zoek naar de waarheid stop je de bol weer onder draadjes door en zie je dat er ergens een groen lijntje verschijnt.

Ineens realiseer je je dat de situatie waar je in zit, iets anders is dan de gedachten die je erover gevormd had. De gedachten die je had waren niet helpend. Sterker: ze belemmerden je. Je werd er moe en chagrijnig van en je zag geen oplossing meer.  En als je nou toch bedacht hebt dat de situatie los staat van je gedachten erover, zou het dan niet veel fijner zijn daar andere gedachten bij te hebben? Meer helpende?

Je merkt dat de groene bol in jouw handen is, je wilt graag verder, maar je weet niet precies hoe.

Ik kan je helpen. Ik kan je zélf die bol helemaal laten ontwarren. Door je de juiste vragen te stellen en je zo aan te sporen tot zelfonderzoek. Zodat er steeds meer groene lijntjes ontstaan. Zodat er rust in je hoofd komt en een oplossing in zicht.

 


«