In 2020 anders naar onze kinderen kijken, een mooi voornemen. Maar hoe dan?

Gepubliceerd op 3 januari 2020 om 17:31

Onze kinderen zijn de toekomst, zo simpel is het. Alleen daarom al is het wijs te investeren in hen.

En er is nóg een goede reden: om het jezelf en hen gemakkelijker te maken: minder conflicten, minder frustraties, meer blijheid en rust in huis.

Maar hoe investeer je eigenlijk in je kinderen? En wat betekent investeren voor jou?

Doe je dat door een goede studie te betalen? Ze bijles te laten krijgen op school? Ze op muziekles te doen of ze in het nieuwste voetbaltenue te steken?

Zeker zullen ze daar blij mee zijn. Waar ze nog veel blijer van zullen worden is oprechte aandacht voor datgene wat hen bezighoudt. Stel, je kind zit voor de zoveelste keer met z’n mobiel of tablet in de bank, ogenschijnlijk onbereikbaar, in z’n eigen wereldje. Het stoort je ontzettend en je schiet uit je slof: heb je nou echt niks beters te doen?!

 

 

Dit zou je kunnen vergelijken met dat jij je stinkende best zit te doen om dat ene project op maat te maken voor je klant en je moeder zegt: Waarom besteed jij eigenlijk niet wat meer tijd aan je vrouw (man)?

Je voelt je niet gezien in wat voor jou zo belangrijk is. Gevolg: je wordt kribbig en gaat je verdedigen of klapt dicht en denkt: zoek ’t maar uit, je snapt er niets van.

Hoe fijn zou het zijn als iemand je passie ziet of je vreugde om ermee bezig te zijn? Of misschien wel de enige mogelijkheid om jezelf een goed gevoel te geven?

Kinderen zijn net grote mensen, zij hebben dat ook…

Je kinderen zien en proberen te begrijpen en te vertrouwen geeft ze zelfvertrouwen. Zelfvertrouwen om iets nieuws te denken en te doen. Om keuzes te maken.

Luisteren naar hun keuzes, vragen wat ze beweegt en daarna je eigen mening geven en zien tot een compromis te komen, doet je samenwerken met je kind, in plaats van dat je je kind tegenwerkt. Net zolang naar een compromis zoeken dat je er allebei een goed gevoel aan overhoudt, geeft verbinding. En véél minder gedoe in huis.

Je kinderen met aandacht zien (wie ben jij?) en horen (wat heb je nodig?) laat hen opgroeien tot zichzelf respecterende en stabiele volwassenen.

Hoe het flink mis kan gaan getuigt het verhaal van Amy die maar vol gas doorging, overal ‘ja’ op zei en in een burn-out terecht kwam.

Al schrijvende ontdekte zij een aantal dingen. Ze was haar hele leven niet gezien door haar vader. Haar reactie daarop was haar stinkende best te gaan doen om wél gezien te worden. Helaas leverde dat niet het gewenste resultaat op: tot aan zijn dood zag hij haar niet…

Wel had Amy zich zó eigen gemaakt haar stinkende best te doen om gezien te worden door de mensen om haar heen, dat ze dat de rest van haar leven was blijven doen. Onbewust.

Daarbij volledig voorbijgaande aan zichzelf, wat haar uiteindelijk uitgeput had.

Nu realiseerde zij zich wat ze nodig had: ‘Ik wil mezelf voor mezelf voorop zetten om mezelf te zien. Als ik eenmaal mezelf zie en hoor ga ik lekkerder in mijn vel zitten’. En ook: ‘Als ik trots ben op mijzelf, word ik meer gezien’.

Deze inzichten gaven haar veel ruimte.

Door dit 7-daagse schrijftraject kon Amy zien wat ze eigenlijk gedaan had al die jaren en hoe het haar belemmerd en uiteindelijk gevloerd had. Ze schreef aan het eind van het traject: ‘Mijn lichaam voelt als meer ruimte en groter. Ik ga mezelf meer horen en voelen en stilstaan bij mezelf’.

Maanden later schreef Amy me: 'Eindelijk heb ik er bewust voor kunnen kiezen mijn leven een andere wending te geven. Door het traject aan te gaan, heb ik inzicht gekregen in een hindernis die als een rode draad door mijn leven liep:  keer op keer ging ik de strijd aan om gezien te worden. Sinds het traject vecht ik niet meer. Het gevecht maakte me moe en het niet gezien worden deed onbewust pijn. Dat is nu over.'

Amy had zichzelf naar een uitweg geschreven.

 


 »