Schrijven werkt, ook voor Anne

Gepubliceerd op 1 februari 2020 om 19:05

Mensen die schrijven zijn even het spoor bijster geraakt. Er ligt voor nu teveel op hun bordje.

En dat moet weer overzichtelijk worden.

Zoals bij Anne van 39, die vertelde over de uitzichtloze situatie op haar werk. Hoezeer ze haar best ook deed, waardering kwam er niet. Althans, ze vóelde die niet. Jarenlang had ze steeds weer een stapje extra gezet om aan de verwachtingen te voldoen. Nu was ze het beu. Het had teveel gekost.

De eeuwige rugpijn, haar korte lontje thuis. Haar man die óók al niet zag wat ze naast haar werk  allemaal nog in het huishouden deed. Ze had geen idee hoe het verder moest.

We gingen kijken naar wat er nou precies gebeurde als ze zich zo ondergewaardeerd voelde. Dan voelde ze pijn en werd ze verdrietig.

 

Gaandeweg het schrijven ontdekte Anne dat ze eigenlijk haar hele leven weinig waardering had gevoeld, al helemaal niet voor zichzelf. We doken in de oorsprong ervan. Haar moeder was een stille, teruggetrokken vrouw die nooit complimentjes gaf. Zij had zelf ook een lastige veeleisende moeder gehad die veel voor haar bepaalde en voor wie het nooit goed genoeg was. Anne had haar oma nooit gekend, ze was overleden toen haar moeder 20 was. Anne’s vader was een vrolijke, maar perfectionistische man die alleen maar complimenten gaf voor een 10. Zelden haalde Anne een 10…

Het inzicht in het leven van haar moeder maakte dat Anne langzaam meer begrip kreeg voor de vrouw die haar moeder geworden was. En voor wat ze haar dochter niet had kunnen geven. En ook wat voor impact dat op Anne zelf gehad had in de loop van haar leven. Net zoals het perfectionisme van haar vader.

‘Om betrokken te zijn bij een ander moet je niet te druk zijn met je eigen sores’, realiseerde zij zich. Uit allerlei gedragingen van haar moeder bleek dat zij het erg druk gehad had met haar eigen problemen. En hoe had Anne zelfwaardering kunnen ontwikkelen als ze nooit écht waardering van die belangrijke ouders gekregen had?

Haar overtuiging ‘ik ben het niet waard gewaardeerd te worden’ had ervoor gezorgd dat ze het niet kon zien en voelen als mensen hun waardering naar haar uitten.

Het onder de loep leggen voor wie ze eigenlijk deed wat ze deed en in hoeverre ze zichzelf waardeerde deed haar nadenken over haar gevoelens in deze. Ze zag in dat ze eigenlijk altijd op zoek was naar waardering. Die ze in haar ogen niet kreeg. En hoe belangrijk het was zichzelf te gaan waarderen.

Hierdoor kwam er ruimte om nader te bezien of ze complimenten wel zág, of en hoe ze haar behoeften kenbaar maakte en of ze zich ontvankelijker op zou kunnen stellen naar anderen. Dit zorgde ervoor dat Anne inzicht kreeg in haar eigen functioneren op dit gebied. Waardoor ze ook kon zien wat ze wilde veranderen hierin.

Opgelucht en met concrete voornemens als ‘ik ga bij mijn baas checken of mijn gedachten over zijn waardering voor mij juist zijn’, ‘ik ga het noteren als ik denk dat iemand zijn waardering over mij uitspreekt en er later over nadenken’ en ‘ik ga mijn partner vragen mij te helpen mijzelf te waarderen’ werd het traject beëindigd.

Na een week schrijven was haar probleem overzichtelijk gemaakt. En wist ze weer hoe ze verder moest.  Ik bedankte haar voor haar vertrouwen in mij en in dit traject.


«   »