Waarom meer mensen dan je zou denken liever schrijven dan praten

Gepubliceerd op 25 februari 2020 om 19:15

Omdat schrijven verdiept. Schrijven geeft rust. Schrijven ruimt op. Schrijven duidt. Schrijven maakt leeg.

En zo kan ik nog wel even doorgaan.

Om Sonja, aan te halen: ‘het is net of ik weer kan ademen.’

Ze schreef me omdat ze zoveel last van haar darmen had en haar huisarts had gezegd dat het door stress kwam. Het advies was er eens over te gaan praten met iemand. En daar voelde ze weinig voor. Ze hield niet zo van praten, liever hield ze dingen voor zichzelf. Maar die buik, pff dat was wel erg vervelend.

Stress ja, daar was Sonja het wel mee eens, dat had ze wel. Haar oudste dochter was een half jaar geleden geëmigreerd naar Amerika met haar man en tweeling van drie. Voorheen woonden ze in dezelfde stad en zag Sonja hen wekelijks.  Nu waren ze ver weg en moest ze het voorlopig doen met contact via skype. Dat dit er enorm ingehakt had bleek uit haar zin: ‘het lijkt net of er een stukje mij weg is’. Iedere keer als ze haar dochter en haar gezin zag op skype voelde ze iets in haar lichaam  samentrekken. Ziek was ze ervan. Werken lukte maar amper.

In haar jeugd was ze vaak verhuisd in het kader van het werk van haar vader en steeds had het gevoeld alsof ze daar een stukje van zichzelf achter liet. Steeds moest ze weer nieuwe vrienden maken en zich aan nieuwe omstandigheden aanpassen. Haar ouders vonden het maar heel normaal en hadden niet echt oog voor haar noden. Broertjes of zusjes had Sonja niet.

Eenmaal volwassen nam ze zich voor dit haar kinderen nooit aan te doen. Echter nu was het andersom. Iets waar ze nooit rekening mee had gehouden…

En nee, ze hoefde zich niet aan te passen aan nieuwe mensen, maar het gevoel van dierbaren te verlaten was hetzelfde. En deze keer wel héél erg dierbaren. Een gevoel van leegte en nutteloosheid had zich van Sonja meester gemaakt. Haar man probeerde haar wel te troosten, maar kon er zelf veel beter mee omgaan.

Haar gevoelens van vroeger doorspittend merkte ze dat ze eigenlijk nooit de tijd had genomen om haar verdriet om het afscheid van lieve vriendinnetjes echt te voelen. Er werd ook nooit naar gevraagd. Ineens besefte Sonja hoe alleen ze zich daar altijd in gevoeld had. En nu kwamen er tranen…

‘Wat raar dat, terwijl ik me verdrietig voel, er ook ineens ruimte komt. En ik heb er niet eens echt over gepraat met iemand, ik heb alleen maar geschreven.’

Ze zag in dat het verdriet van het missen van haar opgebouwde contacten vroeger en dit ook niet hebben kunnen delen, haar emoties ‘op slot’ had gezet. ‘Ik heb ze een soort van ingekapseld’.

Nu Sonja deze voor het eerst gedeeld had, vooral met zichzelf, en ze de opluchting daarover voelde, nam ze de stap deze met haar man te gaan delen. En ontdekte ze dat gevoelens uiten bevrijding geeft. ‘Ik heb weer lucht. Er is iets ‘geknepens’ weg in mij. Ook mijn buik voelt een stuk beter. Ik heb zó’n zin om mijn dochter weer te zien op skype!’

Ze schreef: ‘Als ik niet de weg had gevonden tot schrijven, had ik niet makkelijk ontdekt hoe belangrijk het is stil te staan bij je gevoel en het te delen. Nog steeds ben ik geen prater, ik denk dat ik een dagboekje bij ga houden, mijn gevoelens in eerste instantie daar maar eens ga delen. Dank voor je zorgvuldige en hartelijke begeleiding in dit proces.’ P.S. ‘Mijn man is je ook dankbaar’.

Heel graag gedaan, Sonja (en man).

                                         

 


«